Editör Kasım 2017

e-Posta Yazdır PDF

Ey Ademoğulları, her mescid yanında ziynetlerinizi takının. Yiyin, için ve israf etmeyin. Çünkü O, israf edenleri sevmez. (A’raf Suresi / 31)


Akrabaya hakkını ver, yoksula ve yolda kalmışa da. İsraf ederek saçıp-savurma. (İsra Suresi / 26)


Çünkü saçıp-savuranlar, şeytanın kardeşleri olmuşlardır; şeytan ise Rabbine karşı nankördür. (İsra Suresi / 27)


Onlar, harcadıkları zaman, ne israf ederler, ne kısarlar; (harcamaları,) ikisi arasında orta bir yoldur. (Furkan Suresi/67)


Kıyamet gününde insan dört şeyden sorguya çekilmedikçe Allah’ın huzurundan ayrılamaz:

1- Ömrünü nasıl geçirdi?

2- İlmi ile nasıl amel etti? 

3- Malını nereden, nasıl kazandı ve nerelere harcetti? 

4- Cismini, bedenini nerede yordu, hırpaladı? (Et-Terğib ve’t Terhib c.1, s.125)


Harcarız düşünmeden en değerli olan şeylerimizi. Boş yere giden her şey israftır aslında. Değerli değersiz ne fark eder. İsraf israftır ve çok çirkindir. Neleri harcadığımızı ve neleri boşa tükettiğimizi bir fark edebilsek birçok şey düzelir.


Su boşa akar israf olur da zamanı boşa akıtmamız neden israf olarak kabul görmez. Ömür su gibi akar gider de ne olduğuna neler olduğuna bakmazsak işte israftır. En çok israf ettiğimiz şey aslında ömür nimeti değil mi?  Boşu boşuna gönderdiğimiz her saat, her zaman bize aslında düşüncesiz davrandığımızı söylemez mi? Televizyon, internete bir günde bir saat ayırsak ayda otuz saat senede üç yüz altmış saat eder.  Kaç gün ettiğini hesapladığımızda günlerimizin nasıl boşa israf edildiği ortaya çıkar. Siz bunu bir de iki saatten hesap ederseniz işin vahametini daha iyi anlarsınız.  ‘İki nimet vardır ki insanlar onlardan gafildirler: vakit ve sıhhat’ buyruğu bizlere aslında iki nimete daha bir dikkat etmemiz gerektiği hakikatini öğütler.


Sağlığımızı israf etmemiz, elimizdekileri israf etmemiz elbette israf çeşididir ama en büyük israf bize emanet edilen evlatların iyi yetiştirilmeyerek israf edilmesidir. Maalesef bu gün nesillerin ifsadı ve iyi yetiştirilmemeleri çok büyük israftır. Cahiliyye çağında kız çocukları diri diri toprağa gömülüyordu. Bu çok çirkin bir cinayetti. Bu gün ise erkek, kız tüm nesiller diri diri internet ve televizyonlardaki ahlaksızlıklara gömülüyor. Bu diri diri gömülen çocuklardan iyilikler beklememiz ne kadar da safdilliktir. Nesli bu şekilde heba etmemizden daha büyük bir israf olabilir mi?