Ateş Altında Çocukluğum

e-Posta Yazdır PDF

Okyanusların limanlara ulaşmadığı bir yüzyılın
çocuğuyum.
Kırık bir kalp verilmiş avuçlarıma.
Doğumumla başlayan bu soluk hikâye,
Adını yalnız limanlardan,
Hikâyesini ateş altında büyüyen bir çocuktan
almış.
Sebebi sorulduğunda anlamsız,
Yüzlerine baktığımda acımasız suretler
görüyorum.
Zalimlerin ellerinde kaybolan ümitlerim,
Sonsuz bir ırmağa akıyor.
İçimde biriken öfkem adaletin kılıcına
dolanıyor.
Bir çocuk serzenişi olmalıyken en büyük
kederim.
Ellerimde taşlar gülümseyecek bir yüz arıyor,
Göğsümde patlayan kurşunlarla sarsılıyor,
Taşlaşmış her kalple yeniden vuruluyorum.
Ağıt yakar gibi dokunuyorum kelimelere.
Sessiz çığlıklarla öfkeme bin bir isim
buluyorum…
Bulamıyorum…
Alnımda ilahi müjdenin mührü,
Geleceğimde hakikatin kutlu düğünü
Semaya açılmış yanan ellerimle yakarıyorum.
Hakkımın zalimden alınacağı günü
bekliyorum...